Dramat Pogrzeb kartofla

Odtwórz film w nowym oknie

Katalog Filmów

Dostosowanie

Fundacja Katarynka

Czas trwania

1 godz. 36 min.

Reżyseria

Data premiery

1991

Scenariusz

Obsada

Produkcja

Ocena

Średnia 0 / 5. Ilość: 0

Opis filmu:

 

Wiosną 1946 roku z obozu koncentracyjnego wraca do rodzinnej wioski stary rymarz Mateusz. Miejscowa społeczność przyjmuje go z niechęcią, bo musi oddać jego rozkradziony dobytek. Zmniejsza się też udział ziemi dworskiej, która przy podziale przypada na każdego mieszkańca.

 

Wrogość wioski wynika również z poczucia winy za śmierć syna Mateusza. Wioska pozwoliła umrzeć rannemu, młodemu porucznikowi, by nie narazić się na podejrzenie o współpracę z antykomunistycznym podziemiem i tym samym nie pozbawić się szansy na otrzymanie kawałka ziemi.

 

Stary rymarz odkopuje syna, a trzej najbardziej odpowiedzialni za jego śmierć, ciągnąc zaprzęg pogrzebowy, zawożą swoją ofiarę na cmentarz.

Opis postaci:

Rymarz Mateusz – Wysoki 60-letni mężczyzna ze srebrnymi, dłuższymi, lekko kręconymi włosami. Ma przystrzyżoną siwo-brązową brodę i szare oczy. Jego nos jest duży i lekko szpiczasty. Zwykle nosi szary, grubo tkany sweter, kremowe, płócienne spodnie i czarne, skórzane buty z cholewami. Na wierzch ubiera czarny płaszcz do połowy uda związany paskiem.

 

Pasiasia – 30-letni młody brunet z dwudniowym zarostem i rozbieżnym zezem. Ma dłuższe, proste włosy zaczesane na bok i okrągłą twarz z wyraźnie zaznaczonym podbródkiem. Nosi brudną, płócienną koszulę i brązowe poszarpane spodnie z dziurami. Na stopy wzuwa skórzane, rozklapane buty bez sznurówek. Na głowę ubiera czarną, nieocieplaną czapkę uszatkę z daszkiem. Na brzuchu nosi czarny, skórzany pas z kieszonkami, a na szyi, na rzemyku scyzoryk z drewnianą rękojeścią.

 

Stefan Gorzelak – 40-latek z łysiną i wiankiem krótkich, brązowych włosów wokół głowy. Ma lekko odstające uszy, szare oczy i dołek w brodzie. Na głowie nosi zwykle czarną maciejówkę z błyszczącym daszkiem. Jego strój składa się przeważnie z granatowej koszuli, grubo tkanego, oberżynowego swetra i ciemnobrązowej kapoty. Na nogi wkłada jasnobrązowe spodnie i czarne, skórzane buty z cholewami.

 

Dziedziczka Lachowiczowa – 30-letnia blondynka z rozczochranymi, posklejanymi włosami do ramion. Ma szare oczy i bladą cerę. Ubiera się  najczęściej w kremowy płaszcz i słomiany kapelusz z szerokim rondem. Nosi suknie w jasnych, pastelowych kolorach a na szyi nosi perły. Na stopy wzuwa zniszczone, pokrzywione sandały.